มือใหม่หัดขี่มอเตอร์ไซค์ มันง่ายกว่าที่คิดนะ

Mar 17, 2021 | บทความยานยนต์

พูดถึงการหัดขับรถยนต์หรือหัดขี่มอเตอร์ไซค์ครั้งแรก หลายคนเริ่มต้นจากการหัดด้วยตัวเอง หรือให้คนในครอบครัวหรือเพื่อนช่วยสอน แต่สำหรับใครที่มีเงื่อนไขติดขัด เช่นว่าไม่มีรถสำหรับทดลอง หัดด้วยตัวเองหรือเรียนกับคนในบ้านแล้วไม่เวิร์ก หรือหาคนใกล้ตัวมาช่วยสอนไม่ได้ การจบลงด้วยโรงเรียนสอนขับรถถือว่าตอบโจทย์ เพราะเราจะได้ทั้งความรู้จากครูฝึกที่มีประสบการณ์ ได้ทดลองขับในบรรยากาศถนนจริง และหมดกังวลเรื่องพาหนะสำหรับฝึกซ้อม 

ฉันเองก็เป็นคนหนึ่งที่เลือกเรียนขับรถกับโรงเรียนสอนขับรถเอกชน เพราะรู้สึกสบายใจกว่าและยังจำได้ดีถึงเสียงบ่นของพี่ชายเมื่อครั้งฉันขอร้องให้ช่วยสอนขับรถยนต์แล้วดันทำได้ไม่ดี พอมาถึงคราวที่อยากขี่มอเตอร์ไซต์เป็นกับเขาบ้าง ฉันเลยไม่รั้งรอเสิร์ชหาโรงเรียนสอนขับรถจักรยานยนต์จากกูเกิล โดยพบว่าแบรนด์ผู้ผลิตจักรยานยนต์รายใหญ่ของประเทศอย่าง HONDA และ YAMAHA ต่างมีสถาบันสอนขับขี่มอเตอร์ไซค์เป็นของตัวเอง มีคอร์สอบรมตั้งแต่มือใหม่หัดขับ การขับขี่รถจักรยานยนต์บิ๊กไบค์ รวมถึงเป็นศูนย์อบรมและสอบใบขับขี่รถจักรยานยนต์ที่ได้รับการรับรองจากกรมการขนส่งทางบกด้วย

จากข้อมูลดังกล่าวทำให้ตัวเลือกของฉันเหลือแค่ HONDA Safety Riding Center และ YAMAHA Riding Academy ไปโดยปริยาย เพราะคิดว่าไหนๆ จะเป็นมือใหม่หัดขี่มอเตอร์ไซค์แล้ว เรียนกับผู้ผลิตรถเลยแล้วกันน่าจะได้ความรู้จากมืออาชีพจริงๆ ซึ่งท้ายที่สุดฉันตัดสินใจเลือกลงทะเบียนกับ YAMAHA Riding Academy (YRA) ด้วยเหตุผล 2 ประการคือ 

1. YRA มีหลักสูตรขับขี่รถจักรยานยนต์สำหรับมือใหม่โดยเฉพาะ (รถที่ใช้เรียนเป็นเกียร์อัตโนมัติ)ใช้เวลาเรียนแค่ 1 วัน จึงตอบโจทย์เรื่องการลางานได้ดีกว่าของ HONDA ที่ต้องเรียน 2 วันต่อเนื่อง (ทั้งสองที่ต้องเรียนวันธรรมดา)
2. ค่าคอร์สเรียนที่ YRA เพียง 400 บาทเท่านั้น แถมราคานี้ยังได้เสื้อแขนยาวกลับบ้าน 1 ตัว อาหารกลางวัน 1 มื้อ และ Coffee Break เรียกว่าคุ้มค่ามากกก  ซึ่งฉันมารู้ทีหลังว่าการเปิดศูนย์อบรมขับขี่มอเตอร์ไซค์ของ YRA นั้นเป็นส่วนหนึ่งของงาน CSR ของแบรนด์ยามาฮ่าที่ต้องการตอบแทนคืนสู่สังคมจึงทำให้ค่าเรียนของที่นี่ถูกกว่าที่อื่นๆ

เรียนขี่มอเตอร์ไซค์ครั้งแรกกับผู้ผลิตมอเตอร์ไซค์

เช้าตรู่ของวันที่เปิดเรียน ฉันขับรถยนต์ส่วนตัวมุ่งหน้าสู่ถนนบางนา-ตราดเพื่อไปยังสถาบันฝึกอบรมขับขี่รถจักรยานยนต์ยามาฮ่า (YRA) ที่ตั้งอยู่ริมถนนบางนา-ตราด กม.21 เมื่อไปถึงฉันต้องสแกนอุณหภูมิร่างกาย ติดสติ๊กเกอร์เพื่อเป็นสัญลักษณ์ว่าไม่มีไข้ จากนั้นจึงลงทะเบียนว่ามาถึงแล้ว พร้อมกับได้รับเสื้อแขนยาว 1 ตัว กับกุญแจล็อคเกอร์ 1 อัน สำหรับเก็บของมีค่าที่ติดตัวมาด้วย เพื่อเวลาลงสนามฝึกหัดขับขี่จะได้ไม่มีอะไรให้เป็นห่วงรุงรัง

กำหนดการคร่าวๆ ของหลักสูตรนี้คือ ช่วงเช้าฟังอบรมความรู้ขับขี่พื้นฐานในห้องเรียน ช่วงสายลงภาคสนามทำความคุ้นเคยกับรถจักรยานยนต์และอุปกรณ์ที่จำเป็น สุดท้ายคือช่วงบ่ายเป็นภาคปฏิบัติลองขับขี่มอเตอร์ไซค์จริงๆ  

ความรู้ภาคทฤษฏีเป็นเรื่องการขับขี่อย่างไรให้ปลอดภัย แม้จะน่าเบื่อบ้างแต่ถ้าพิจารณาดีๆ จะพบว่าเป็นเรื่องสำคัญมากๆ เพราะอุบัติเหตุบนท้องถนนที่เกิดขึ้นทุกวันนี้ ส่วนหนึ่งมาจากตัวผู้ขับขี่ละเลยพื้นฐานนั่นเอง สำหรับเนื้อหาการเตรียมตัวขับขี่มอเตอร์ไซค์ ที่นี่สอนตั้งแต่การเลือกสวมใส่เครื่องแต่งกายที่ควรเป็นเสื้อแขนยาว กางเกงขายาว รองเท้าหุ้มส้น แว่นกันลม ถุงมือ และขาดไม่ได้คือหมวกกันน็อค ซึ่งประเภทที่ปลอดภัยสูงสุดคือ “หมวกกันน็อคเต็มใบ” (Full Face) เนื่องจากมีส่วนป้องกันครอบคลุมทั้งศีรษะทั้งด้านหน้า ด้านข้าง และด้านหลังบริเวณท้ายทอย 

ในคอร์สนี้ มือใหม่อย่างฉันยังได้รู้จักส่วนประกอบพื้นฐานของรถมอเตอร์ไซค์ว่าตรงไหนเรียกว่าอะไร และมีหน้าที่อย่างไรบ้าง ได้รู้วิธีการตรวจเช็ครถมอเตอร์ไซค์ก่อนการขับขี่ ท่าทางการนั่งที่เหมาะสม หลักการใช้เบรก รวมไปถึงข้อควรระวังต่างๆ ทั้งขณะออกรถ หยุดรถ และกำลังขับขี่อยู่บนท้องถนน

ทำความรู้จักกับมอเตอร์ไซค์เพื่อขับขี่ปลอดภัย

หลังจากมีความรู้พื้นฐานที่จำเป็นแล้ว ตอนนี้ได้เวลาไปทำความคุ้นเคยกับรถจักรยานยนต์เสียที ซึ่งทาง YRA เตรียมอุปกรณ์เซฟตี้ไว้พร้อมสุดๆ ทั้งสนับศอก สนับเข่าที่คลุมถึงหน้าแข้ง ถุงมือ หมวกผ้าสำหรับสวมรองก่อนใส่หมวกกันน็อค และหมวกกันน็อคแบบเต็มใบ เรียกว่าสร้างความอุ่นใจให้ฉันได้เยอะเลยว่าหากรถล้มคงไม่เจ็บตัวมากนัก 

สิ่งแรกที่ครูฝึกสอนคือการใช้ขาตั้งคู่ เนื่องจากเป็นการจอดรถมอเตอร์ไซค์ที่เหมาะสม ได้ความมั่นคงและไม่ทำให้ผิวล้อยางเสื่อมเฉพาะด้านเหมือนอย่างการจอดโดยขาตั้งข้าง ซึ่งตรงนี้ครูฝึกจะเข้ามาช่วยดูแบบตัวต่อตัวเลยทีเดียว 

หลังจากซ้อมใช้และเก็บขาตั้งคู่จนคล่องแล้ว ถัดมาคือการจูงรถเดินหน้าและถอยหลัง สำหรับการจูงรถเดินหน้าไม่ยากเลย ใช้สองมือจับแฮนด์รถทั้งสองข้าง มือขวาประคองเบรกหน้าเพื่อใช้ยามจำเป็น ลำตัวของเรายืนชิดตัวรถเพื่อดันและสร้างสมดุลไม่ให้ล้มไปด้านใดด้านหนึ่ง ออกแรงดันอีกนิดรถก็เคลื่อนที่ไปข้างหน้าได้อย่างสบาย ส่วนการจูงรถถอยหลังให้เอามือซ้ายจับแฮนด์ มือขวาจับที่มือจับด้านหลังรถ ค่อยๆ ดันรถไปทางด้านหลังช้าๆ พยายามรักษาแนวตรงของรถไว้เป็นอันใช้ได้ 

แบบฝึกหัดสุดท้ายก่อนพักกลางวัน ครูฝึกให้ลองขึ้นนั่งบนมอเตอร์ไซค์ที่จอดด้วยขาตั้งคู่ เพื่อจัดตำแหน่งที่นั่งให้เหมาะสม พร้อมกับทดลองบิดคันเร่งขณะเครื่องสตาร์ทอยู่เพื่อรับรู้ความสัมพันธ์ระหว่างมือที่กำลังบิดคันเร่งกับความแรงของเครื่องยนต์ ทำให้เราพอรู้ว่าหากบิดแรง บิดเบาจะช่วยเซฟเราได้อย่างไร เพราะจากที่ฉันทดลองบิดเต็มแรง รถมีอาการสั่นแรงทันทีและเหมือนจะพุ่งออกจากขาตั้งได้เลย แต่ยังโชคดีที่ครูฝึกช่วยดึงท้ายเอาไว้เสียก่อน 

จากนั้นจึงเป็นการขยับแฮนด์รถเพื่อเลี้ยวซ้าย-ขวา และการทำความคุ้นเคยกับเบรกหน้าและหลัง ซึ่งการหยุดรถที่มีประสิทธิภาพนั้นจะต้องหยุดอย่างนุ่มนวล ใช้ทั้งเบรกหน้าและเบรกหลังพร้อมกัน ไม่ควรใช้เบรกหน้าเพื่อหยุดกระทันหันเพราะอาจเกิดแรงเหวี่ยงทำให้เราพุ่งตัวไปด้านหน้าจนอาจเป็นอันตรายได้

เมื่อทำความรู้จักฟังก์ชั่นที่จำเป็นครบถ้วนแล้ว ครูฝึกจึงให้ชุดคำสั่งเพื่อทำตาม เช่น บิดคันเร่ง คืนคันเร่ง เบรกหลัง และเลี้ยวซ้าย เป็นต้น ถือเป็นการฝึกสมาธิไปในตัว

ขี่มอเตอร์ไซค์แบบกล้าๆ กลัวๆ แต่เราต้องรอด

อิ่มกับข้าวกล่องมื้อกลางวันเรียบร้อยแล้ว ก็ถึงเวลาที่ตื่นเต้นที่สุดของหลักสูตรเรียนขับขี่รถจักรยานยนต์สำหรับมือใหม่ นั่นคือการลงไปขับขี่ในสนามฝึกซ้อม จากข้อมูลในเว็บไซต์ YRA บอกไว้ว่าสนามแห่งนี้มีขนาดถึง 10,907 ตารางเมตร ได้มาตรฐานตามกรมการขนส่งกำหนด และเป็นมาตรฐานเดียวกับสนามทดสอบในประเทศญี่ปุ่นอีกด้วย 

ครูฝึกช่วยทบทวนบทเรียนในครึ่งเช้าอีกรอบแล้วจึงบอกให้ทุกคนเข็นรถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่ริมสนามเป็นแถวเรียงหนึ่งไปยังจุดเริ่มต้น โดยเส้นทางฝึกซ้อมนั้นจัดเป็นทรงรีคล้ายกับรูปแคปซูล มีครูฝึกเกือบ 10 คนยืนประจำเป็นช่วงๆ พร้อมกับกรวยสีส้ม กะจากสายตาระยะห่างแต่ละจุดน่าจะประมาณ 10-15 เมตร   

เมื่อทุกคนกำเบรกและสตาร์ทเครื่องครั้งแรกพร้อมแล้ว ครูฝึกจึงทยอยปล่อยตัวรถไปทีละคัน ซึ่งทุกคนต้องปฏิบัติตัวตามการขับขี่ปลอดภัยเบื้องต้นนั่นคือ วางเท้าขวาบนตัวรถ วางเท้าซ้ายที่พื้นถนนเพื่อพยุงไม่ให้รถล้ม หันมองด้านหลังเพื่อเช็คว่าไม่มีรถคันอื่นวิ่งมาแล้วจึงเปิดไฟเลี้ยวขวา บิดคันเร่งออกตัว พร้อมกับยกเท้าซ้ายขึ้นวางบนตัวรถให้เรียบร้อย

เมื่อใกล้ถึงกรวยที่อยู่ถัดออกไปก็ให้คืนคันเร่ง และเบรกอย่างนุ่มนวล พร้อมวางเท้าซ้ายบนถนนอีกครั้ง ซึ่งครูฝึกประจำแต่ละตำแหน่งจะคอยดูเราตั้งแต่ออกตัว พร้อมกับให้คำแนะนำเพื่อให้การขับขี่ในจุดถัดไปทำได้ดีขึ้น สำหรับใครที่ยังทำได้ไม่ดี เช่น เกร็งเกินไป ทรงตัวไปนิ่ง ท่านั่งไม่ถูกต้อง ครูฝึกจะตามประกบชนิดที่วิ่งตามไปกับรถเลยก็ว่าได้  

ในรอบแรกๆ เราฝึกขับขี่กันเป็นเส้นตรงอย่างเดียว นั่นแปลว่าพอถึงช่วงทางโค้งของสนาม ฉันต้องลงจากรถแล้วจูงรถเดินแทน ซึ่งต้องบอกว่าการขับมอเตอร์ไซค์ในทางตรงนั้นง่ายมากๆ แค่ฉันบิดคันเร่งเบาๆ ก็พาให้ไปถึงจุดหมายได้แล้ว และนั่นทำให้ความรู้สึกกล้าๆ กลัวๆ ที่มีอยู่ตอนแรกเปลี่ยนเป็นความมั่นใจมากขึ้น 

เมื่อฝึกขับทางตรงจนเข้าที่เข้าทางแล้ว ครูฝึกจึงอัปเลเวลเพิ่มการขับขี่ทางโค้งเข้ามาด้วยพร้อมกับทางตรงที่ช่วงยาวขึ้น ตอนหักแฮนด์เข้าโค้งครั้งแรก ฉันแอบเกร็งแขนสั่นนิดๆ เพราะยังกะระยะจุดเลี้ยวไม่ถูก แต่ก็ได้ครูฝึกนี่แหละที่ช่วยไกด์ว่าต้องดูตรงไหน ผ่อนคันเร่ง แตะเบรกอย่างไร เพื่อให้เข้าโค้งได้อย่างสมูทปลอดภัย จนฉันรู้สึกว่าเรียนขี่มอเตอร์ไซค์รอบนี้รอดแล้ว ได้ใช้ไปซื้อของที่ร้านสะดวกซื้อหน้าปากซอยแน่นอน

สรุปท้ายบทความ

กว่า 3 ชั่วโมงท่ามกลางแดดเปรี้ยงผ่านไปอย่างรวดเร็ว การฝึกหัดขับขี่มอเตอร์ไซค์ครั้งแรกในชีวิตของฉันเป็นไปอย่างราบรื่น แม้จะยังไม่คล่องแคล่วเหมือนกับคนที่ขับขี่เป็นประจำ แต่ครูฝึกทุกคนก็ให้กำลังใจด้วยใจความคล้ายๆ กันว่าการขี่มอเตอร์ไซค์ต้องอาศัยสะสมชั่วโมงบินเก็บเกี่ยวประสบการณ์ไปเรื่อยๆ และที่สำคัญต้องไปลืมเอาพื้นฐานที่เรียนในวันนี้มาใช้เสมอ เพื่อเราจะได้ไม่ประมาทและไม่เกิดอุบัติเหตุในอนาคต  

โดยความเห็นส่วนตัวสำหรับมือใหม่ ฉันชอบวิธีการสอนของครูฝึกที่นี่เพราะเรียบเรียงสิ่งที่ผู้ขับขี่รถจักรยานยนต์ควรรู้ได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน เริ่มสอนจากสิ่งที่ทำได้ง่ายไปสู่เทคนิคที่สูงขึ้น จึงทำให้ผู้เรียนรู้สึกว่าการฝึกฝนแต่ละฐานไม่ยากเกินความสามารถ 

นอกจากนี้ยังรู้สึกอุ่นใจเพราะครูฝึกที่เข้ามาดูแลตั้งแต่เช้าจรดเย็นมีนับสิบคน ทำให้รู้สึกเหมือนกำลังเรียนแบบตัวต่อตัว ไม่เข้าใจตรงไหนก็ถามได้คำตอบทันที แถมครูแต่ละคนยังเป็นกันเอง ให้กำลังใจตลอด เลยทำให้ผ่อนคลายและสนุกไปกับการเรียนตลอดทั้งวัน 

รวมไปถึงมีการเตรียมอุปกรณ์ป้องกันต่างๆ ไว้อย่างดีจนทำให้มือใหม่ที่เคยกล้าๆ กลัวๆ อย่างฉันมีความมั่นใจที่จะขับขี่มอเตอร์ไซค์เพิ่มขึ้นเป็นกอง และสัญญากับตัวเองว่าจะฝึกซ้อมเพิ่มขึ้น แล้วกลับมาสอบเอาใบขับขี่อย่างเป็นเรื่องเป็นราวอย่างแน่นอน

สำหรับมือใหม่คนไหนที่สนใจอยากหัดขับขี่รถจักรยานยนต์กับมืออาชีพ สามารถสอบถามข้อมูลเพิ่มเติมได้ที่ YAMAHA Riding Academy และหากต้องการซื้อมอเตอร์ไซค์เพื่อใช้งานสักคันที่ Kaidee มีให้เลือกทั้งมอเตอร์ไซค์มือหนึ่งและมือสองเลย

เราจะจนกว่าเดิม ? เพราะย้ายฐานผลิตรถไปเวียดนาม

Mar 16, 2021 | บทความยานยนต์

เชื่อว่าหลายคนน่าจะเคยเห็นประเด็นเศรษฐกิจในประเทศไทย โดยเฉพาะในภาคของการส่งออกที่มีแนวโน้มรายได้จากการผลิตนี้มีตัวเลขที่ลดลงอย่างน่าตกใจ โดยเฉพาะในภาคส่วนของอุตสาหกรรมยานยนต์ที่ประเทศไทยเคยครองตลาดใหญ่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หรือ ASEAN มาตลอด

สมญานามที่ว่า “ดีทรอยต์แห่งเอเชีย” กำลังจะเลือนหายไป ?

นิยามประเทศไทยในสายตาประชาคมโลกคือเสือตัวที่ห้าของเอเชีย แต่ปัจจุบันตำแหน่งนั้นของไทยเริ่มสั่นคลอนขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพียงแต่เรื่องของปัญหาทางการเมืองที่มีความคุกรุ่นมาตลอดหลายปีที่มีผลต่ออัตราการเจริญเติบโตของประเทศไทย 

แต่ผลกระทบจากโรคระบาดอย่างโควิด-19 ก็เป็นหนึ่งในสาเหตุที่ทำให้อัตราการเติบโตและการตื่นตัวของผู้ลงทุนในไทยเริ่มถดถอยลงเรื่อย ๆ 

แท้จริงแล้วประเทศไทยกำลังจะก้าวถอยหลังอยู่หรือเปล่า ? 

ผลกระทบเช่นนี้จะส่งผลให้คนไทยมีเงินเดือนที่สวนทางกับค่าครองชีพมากขึ้นหรือเปล่า ?

ฐานการผลิตหายไปจะส่งผลให้ประเทศหยุดเจริญ ?

 สิ่งเหล่านี้คือคำถามที่เราจะต้องมาหาคำตอบในบทความนี้กัน

สาเหตุที่ทำให้เกิดการย้ายฐานผลิต

ถ้าพูดตามหลักความจริงว่า การย้ายฐานผลิตออกจากประเทศไทยเป็นเรื่องที่ไม่น่าตกใจสักเท่าไร เนื่องด้วยสภาวะทางเศรษฐกิจและการเมืองของไทยค่อนข้างจะอยู่ในจุดที่ “ย่ำแย่” จนไม่ว่าจะมองจากมุมไหน นักลงทุนก็ไม่อาจวางใจกับสภาวะในตอนนี้ได้เลย

แม้ประเทศไทยนั้นจะเจอกับภัยพิบัติอย่างน้ำท่วมค่อนข้างบ่อย แต่รู้หรือไม่ว่าผลกระทบจากส่วนนั้นกลับเป็นปัจจัยที่น้อยมากกับการตัดสินใจลงทุนเพื่อสร้าง อุตสาหกรรม ของนักลงทุนต่างชาติ เหตุผลโดยส่วนใหญ่ที่ทำให้ย้ายฐานการลงทุน มาจากปัจจัยเรื่องของเงินและความคุ้มค่าในการลงทุน รวมถึงสนธิสัญญาต่าง ๆ ที่ทำมาเพื่อเอื้อประโยชน์ให้แก่ผู้ทำสัญญานั้น 

ดังนั้นสาเหตุหลักที่ทำให้ผู้ลงทุนโดยเฉพาะผู้ลงทุนด้านอุตสาหกรรมยานยนต์ เริ่มเบนเข็มการลงทุนจากประเทศไทยไปสู่ประเทศเพื่อนบ้าน ยกตัวอย่างเช่น ประเทศเวียดนาม ประเทศอินโดนีเซีย หรือ ประเทศมาเลเซีย  ก็มาจากความคุ้มค่าของเงินที่ต้องจ่ายออกไป

หลังจากที่หลายประเทศเริ่มมีนโยบายย้ายฐานผลิตจากจีน หลากหลายประเทศโดยเฉพาะประเทศญี่ปุ่นที่เป็นผู้ลงทุนหลักของประเทศกำลังพัฒนาในแถบตะวันออกเฉียงใต้ พอโอกาสมาถึงใครก็ต้องคว้าไว้ ดั่งสำนวนสุภาษิตไทยที่ว่า น้ำขึ้นให้รีบตัก เพราะถ้าคุณไม่ตัก โอกาสนั้นอาจหายไปในแทบจะทันที

เช่นเดียวกันกับผู้ลงทุนยักษ์ใหญ่ของเอเชียที่เมื่อทาง European Union (EU) หรือสหภาพยุโรปได้รุดหน้าการทำข้อตกลงการค้าเสรีกับหลาย ๆ ประเทศ เพื่อเป็นที่พึ่งพิงให้แก่ประเทศที่ต้องการย้ายฐานผลิตออกจากประเทศจีน  

โดยหนึ่งในประเทศที่ถูกการรุดหน้าทำสัญญานี้คือ ประเทศ “เวียดนาม”  ซึ่งแน่นอนว่าสนธิสัญญานี้ทำให้ฝ่ายเวียดนามค่อนข้างได้เปรียบกับกำแพงภาษีของการส่งออกที่ไม่มี ทำให้เวียดนามสามารถส่งออกผลิตภัณฑ์ได้มากยิ่งขึ้น 

นี่จึงเป็นโอกาสสำหรับผู้ลงทุนที่กำลังมองหาสถานที่สร้าง “อาณาจักร” แห่งการผลิตที่ใหม่ สำหรับการหารือทางการค้นระหว่างสหภาพยุโรป (EU) และ ประเทศเวียดนาม ได้เริ่มขึ้นในปี 2012 และสิ้นสุดการให้คำสัตยาบันระหว่างกันในปลายปี 2015 

เมื่อเข้าสู่ข้อตกลงการค้าเสรีหรือ EU Vietnam Free Trade Agreement (EVFTA) เวียดนามจึงกลายเป็นประเทศที่จัดอยู่ในกลุ่ม Rising Star สำหรับนักลงทุนอย่างมาก เพราะนอกจากจะมีแรงงานที่เพียงพอต่อการผลิตแล้ว ยังมีค่าแรงที่ถูกกว่าประเทศรอบข้างในแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้อีกด้วย

นอกจากนี้ตัวข้อตกลงเองก็มีหลักสำคัญอย่างการ “ส่งออกปลอดภาษี” ที่ทำให้เหล่าผู้ลงทุนสนใจมากกว่าเดิม เมื่อกำแพงภาษีหายไป การควบคุมราคาการผลิตและราคาสินค้าก็สามารถทำได้มากขึ้น ทั้งนี้ยังควบคุมไปถึงปัจจัยทางด้านกำไรที่เพิ่มขึ้นกว่าเดิมโดยใช้เงินทุนที่อาจจะต่ำกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

“นี่คือบ่อเงินบ่อทองแห่งใหม่ของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้”

ทรัพยากรที่เพียบพร้อมทั้งคนและทรัพยากรธรรมชาติช่วยสร้างความตื่นตัวให้แก่เหล่านายทุนเป็นอย่างมาก อย่างตัวอุตสาหกรรมยานยนต์ของประเทศญี่ปุ่น ที่ก่อนหน้านี้มีฐานผลิตอยู่ในประเทศไทยเป็นหลัก เรียกได้ว่าถ้าพูดถึง ชิ้นส่วนของยานยนต์ ต้องนึกถึงฐานผลิตที่ประเทศไทย

ถึงอย่างนั้นก็ตาม ข้อตกลงการค้าเสรีระหว่างสหภายุโรป-เวียดนาม (EVFTA) เลยทำให้ฐานะของ อันดับ 11 ของโลกในเรื่องการผลิตชิ้นส่วนรถยนต์ของประเทศไทยเริ่มสั่นคลอน โดยเฉพาะในสภาวะการเมืองที่ระส่ำระสาย ไม่สามารถสร้างความมั่นใจให้แก่นักลงทุนได้ นักลงทุนหลักอย่างประเทศญี่ปุ่นก็เริ่มปิดตัวและย้ายฐานผลิตไปตาม ๆ กัน 

ในไม่ช้า ผู้ลงทุนในไทยก็จะเริ่มมีตัวเลขที่ถดถอยลง ยิ่งกับอุตสาหกรรมยานยนต์ที่พูดได้เลยว่า ประเทศไทยก้าวมาสู่จุดที่เป็น “อุตสาหกรรมชิ้นส่วนยานยนต์” จากจุดเดิมที่เป็น “การส่งออกเกษตรกรรม” ก็มาจากเหล่านักลงทุนรถยนต์สัญชาติญี่ปุ่นทั้งหลาย เมื่อตัวเลขของการลงทุนหายไป ไม่ต้องคาดเดาเลยว่า จะสร้างความเสียหายและผลกระทบขนาดไหนให้กับประเทศไทย

แต่นี่อาจเปลี่ยนไป หากประเทศไทยได้ลงนามกับข้อตกลงการค้าเสรีกับสหภาพยุโรป ?

ทว่าโอกาสนั้นกลับได้ผ่านประเทศเราไปแล้ว เพราะด้วยการรัฐประหารเมื่อ พ.ศ.2557 ที่ทำให้หลายประเทศทั่วโลกเลือกที่จะคว่ำบาตรทางการค้ากับไทย แม้จะมีกระแสที่ดีขึ้นในช่วงหลังการเลือกตั้ง ทว่าเมื่อนักลงทุนทั้งหลายเริ่มย้ายฐานไปปักหลักที่เวียดนามแล้ว การทำข้อตกลงอาจไม่ได้มีผลดีอีกต่อไปก็ได้

แนวโน้มที่จะเกิดขึ้นกับภาคเศรษฐกิจและประชาชน

การย้ายฐานผลิตย่อมต้องส่งผลกระทบต่อภาคเศรษฐกิจและภาคประชาชนอย่างไม่ต้องสงสัยเลยทีเดียว เพราะการลงทุนของนายทุนอัตราส่วนใหญ่ในประเทศไทย คือการลงทุนในภาคอุตสาหกรรมโดยเฉพาะอุตสาหกรรมยานยนต์ 

เมื่อเกิดการย้ายฐานผลิตจากประเทศหนึ่งสู่อีกประเทศหนึ่ง รายได้ที่เคยรับเข้ามาในประเทศไทยก็ลดหายไปอย่างน่าตกใจ อัตราการจ้างงานแรงงานลูกจ้างที่ใช้ในวงการอุตสาหกรรมยานยนต์ก็จำต้องถูกเลย์ออฟ (เลิกจ้าง) อย่างช่วยไม่ได้ 

ยิ่งในสภาวะของโควิด-19 ที่การจ้างงานจะถูกฟรีซไว้ไม่ให้รับพนักงานเพิ่ม เพราะเป็นการสร้างภาระทางการเงินเพิ่มเติมให้แก่บริษัท ทั้งตัวบริษัทยังไม่สามารถสร้างกำไรเพิ่มเติมจากการส่งออกได้เท่าที่เคยเป็น นอกจากสภาวะเศรษฐกิจและการขนส่งที่หยุดชะงักแล้ว ปัจจัยทางสภาพสังคมอย่างการเมืองก็มีส่วนทำให้นักลงทุนตัดสินใจเบนเข็มไปยังประเทศที่มี “สถานะ” มั่นคงและสร้างความมั่นใจได้มากกว่าอยู่แล้ว

อย่างที่ทุกคนรู้กันกว่า สภาพเศรษฐกิจที่ย่ำแย่แบบนี้ ประเทศไทยไม่สามารถหาเงินได้จากภาคการส่งออก หรือ การท่องเที่ยวจากชาวต่างชาติได้อย่างเคย เม็ดเงินที่เคยหมุนเวียนได้ ก็ลดหายไป จนเข้าสู่สภาพฝืดเคือง ยิ่งภาคเอกชนที่เป็นนายทุนต่างชาติ ย้ายฐานผลิตออกไปที่ประเทศเวียดนาม 

คงไม่ต้องเดาว่า ความเจริญที่ประเทศไทยเคยมีเพราะเงินทุนหมุนเวียนจะหายไปหรือไม่ เราอาจจะกลับมาเจริญได้ แต่นั่นต้องมาจากการ “กู้เงิน” ซึ่งปลายทางของไทยก็อาจเป็นเช่นเดียวกับประเทศกรีซและเวเนซุเอลาที่ล้มละลายไปในไม่กี่ปีที่ผ่านมา

ดังนั้นหากถามว่าคนไทยจะจนกว่าเดิมหรือไม่ ตรงนี้อาจมีผู้ที่ตกงานเพิ่มขึ้นอย่างแน่นอน แต่การปรับเปลี่ยนวิถึชีวิตของคนไทย เช่น การกลับมาให้ค่าการเกษตรกรรมมากขึ้นและเน้นการสร้างผลผลิตเพื่อสร้างรายได้หมุนเวียนในประเทศไทยให้มากขึ้น อาจเป็นหนึ่งในทางรอดของประเทศไทยในตอนนี้

การสร้างสภาพคล่องทางการเงินให้ตนเองตอนนี้คือหนึ่งในสิ่งที่หลายคนเริ่มหันมามองว่าควรทำอย่างไรให้ประกอบอาชีพได้อย่างมั่นคง และลงทุนครั้งเดียวแต่คุ้ม อย่างที่ทุกคนรู้กันว่าในยุคโควิด-19 แบบนี้มีธุรกิจประเภทหนึ่งที่กลับเติบโตจนเรียกได้ว่า “ทำแล้วมีงานมีเงิน” ก็คือธุรกิจขนส่งและเดลิเวอรี่ ขอแค่คุณมีรถยนต์หรือรถมอเตอร์ไซค์เป็นของตนเองก็สามารถหางานได้แล้ว บอกตรงนี้เลยว่า งานหายาก แต่งานเดลิเวอรี่และรับส่งผู้โดยสาร ไม่ได้หายากอย่างที่คิดแน่นอน ลองเปิดใจให้กับงานประเภทนี้ดูกันนะคะ 

ค้นหารถยนต์และรถมอเตอร์ไซค์มือสองที่ช่วยลดต้นทุนของเครื่องมือประกอบอาชีพของคุณได้มากกว่าครึ่ง ได้ที่ Kaidee แล้ววันนี้  อย่ารอเลยค่ะ เพราะประเทศไทยตอนนี้ไม่มีความแน่นอนเท่าไรนัก หากทำงานอะไรได้ก็ควรคว้าไว้ก่อน

ดังนั้นการลงทุนครั้งนี้ย่อมไม่เสียเปล่า